NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Mój bohater to słynny astronauta Grant Kelly.
Był odważny i mądry.
I był moim biologicznym tatą.
Grant Kelly urodził się w Detroit.
W wieku 17 lat dostał się na MIT
i ukończył go z wyróżnieniem.
Wstąpił do programu kosmicznego.
Był na księżycu i na Marsie, a to bardzo daleko.
Dalej niż Disneyland we Francji.
Był jednym z twórców programu Alfa Centauri.
Nie znałam go, bo zmarł, zanim się urodziłam.
Ale wszyscy mówią, że był bardzo odważny.
Dlatego to mój bohater.
To była piękna prezentacja, Judy.
To nie koniec.
Mój drugi bohater to mój przybrany tata, John Robinson.
Jest żołnierzem i ochrania nasz kraj.
Opowiada też śmieszne żarty i przynosi mi kakao.
Czyta mi na dobranoc, nawet gdy jest daleko.
Bardzo podziwiam obu moich bohaterów.
Jak sytuacja, John?
John?
Uwierz mi...
Bywało gorzej.
Jak akcja ratunkowa?
Zejdzie nam ze cztery godziny.
Trzymaj się.
„Trzymać się”.
Jasne.
GŁÓWNY OBÓZ KOLONISTÓW 32 KILOMETRY OD STUDNI
Może mieć uraz kręgosłupa. Jest mocno potłuczony.
Możliwe urazy wewnętrzne.
Ma słaby puls, jest niedotleniony,
traci ciepło i ma rzadkoskurcz.
Zrobimy tomografię głowy, piersi i odcinka lędźwiowego.
Co to?
Nie wiem, ale zmienia metal w ścinki z ołówka.
Pierwszy raz widzę taką rdzę.
Rydwany są ze stopu żelaza.
Głównie z tytanu, więc to nie rdza, a jakaś...
chemiczna infekcja.
Jak to możliwe?
Odpowiedź na pytanie „Jak ta-zła-rzecz jest możliwa?”
brzmi: „To obca planeta”.
Przenosi się przez dotyk.
Świetnie.
Posłuchajcie.
Żaden pojazd nie może opuścić bazy.
Rydwany, Jowisze i wszystko inne.
Słyszysz mnie, Judy?
Tak. Odwiozłam tego pacjenta. Już do ciebie idę.
Pospiesz się.
Spadłem i ukłułem się prętem.
Ukłułeś się?
No dobra, nabiłem się.
Powiedz, gdzie dokładnie jest rana.
Po lewej stronie,
powyżej podbrzusza.
Ile krwi straciłeś?
Nie tryska, więc nie za dużo.
Uciskam ranę.
Podasz mi swoje odczyty?
Tętno 100, ciśnienie krwi 140 na 80.
Temperatura 37 stopni.
Temperatura i ciśnienie w normie. Tętno skoczyło od stresu.
Nie wiem, czy przebiłeś jakieś narządy,
ale pręt jest chyba stabilny, bo byś się wykrwawił.
Co za szczęście.
Musisz leżeć w bezruchu, tato.
Nadmierne krwawienie może wywołać wstrząs hipowolemiczny.
Podam ci adrenalinę, żeby podnieść ciśnienie...
i antybiotyk na wypadek sepsy.
Wiesz, gdzie jestem.
No dobra. Obserwuj odczyty.
Niedługo będę.
Judy Robinson do Hapgooda.
Słucham?
- Kiedy dotrzecie do taty? - Za cztery godziny.
To zbyt długo.
Na placu wiertniczym widziałam takie długie rury.
- Przewody rurowe? - Użyjmy ich, by podać mu lekarstwa.
Nie możesz wziąć rydwanu.
Zdarzył się wypadek.
- Wiem o twoim tacie. - Jest ranny.
Nie mam kontaktu z mamą, więc muszę tam jechać.
Rydwan może tam nie dojechać.
Utkniesz na pustyni.
Tak jak on.
On umrze, jeśli nie pojadę.
Wiem, jakie jest ryzyko.
Jedź.
- Ale nie wychodź za ogrodzenie. - Jasne.
Widziałem to, co robot.
Patrzył na hoodoo.
- To konkretne hoodoo. - Cały czas tam był.
- Jest cały? - Nie wiem.
To był tylko przebłysk.
Dobrze, że lecicie. Tęsknię za nim.
Jak znajdziecie to konkretne hoodoo?
Pewnie jest ich milion.
Porównałam sygnaturę zdjęcia z danymi kartograficznymi.
Robot musi być jakieś 200 kilometrów na wschód od bazy.
Zgarniemy tatę i dojedziemy tam w jeden dzień.
Na pewno wam się nie przydam?
Boisz się zostać tu sama?
Bez opieki rodziców?
Będzie ciężko.
Masz dziś lekcje.
Poważnie?
- Pół roku mieliście wolne. - Uczyliśmy się każdego dnia.
To będzie miła odmiana.
Will nie idzie do szkoły.
Unikaj kłopotów.
Albo zaczekaj z nimi, aż wrócę.
- Pan Adler. - Wystarczy Ben.
Rozpoczęto sekwencję startu wahadłowca.
Maureen.
Wyrównano ciśnienie.
Dzięki, że pozwoliłaś mi lecieć.
Poleciałbyś i bez mojej zgody.
- Nie przyda wam się wsparcie? - Wystarczy nam własne.
Zauważyłem.
Znam swoje możliwości.
I jego też.
Ale o mnie nie wiesz nic.
No cóż.
Jesteśmy tu razem i musimy polegać...
na wizjach 12-latka, by trafić do domu.
Do startu pozostało 30 sekund.
Przyznaję, że nie rozumiem...
jego więzi z robotem.
To dla mnie tajemnica.
Mogę szukać odpowiedzi w nauce...
ale to chyba coś głębszego.
Uszczelnianie kabiny przed odłączeniem śluzy.
Musimy po prostu uwierzyć.
A dla nas to trudne.
Odłączenie nastąpi za dziesięć, dziewięć, osiem...
siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
To kapitan Radic? Co z nim?
Lekarka twierdzi, że nagle upadł.
Nie wie, co się stało.
- Jaka lekarka? - Terapeutka.
Chyba jakaś doktor Smith.
Oby się nadało.
Większość biur ucierpiała w ataku.
Jest idealne.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Czyste konto.
Byłaś w areszcie.
Głupie nieporozumienie.
Co zrobiłaś Radicowi?
W jednej chwili czuł się świetnie...
a w drugiej leżał na ziemi.
To się stało tak szybko.
I dostałaś biuro?
Muszę przyjmować pacjentów.
Wszyscy mają tyle zmartwień.
Chcę się przydać.
Pomóc im wydobrzeć.
I żyć dalej.
A teraz wybacz, mam dużo pracy.
- Załatwić ci sesję? - Nie, dzięki.
O nie.
No dalej.
Nie!
Jesteś obecnie 24,5 kilometra od celu.
Nie dam rady.
To za trudne.
To niełatwe, ale musisz próbować dalej.
Wolę biegać. Jestem w tym dobra.
To prawda. Jak w większości rzeczy.
Ale czasem napotkasz coś, co nie przyjdzie ci łatwo.
To nie znaczy, że masz się poddać.
To co, wsiądziesz z powrotem?
Spróbuj jeszcze raz.
- Ale nie puszczaj. - Nie puszczę. Gotowa?
- Nie puszczaj! - Jestem przy tobie.
Jedziesz.
Udało się!
Jedziesz sama!
Teraz puść!
- Udało ci się! - Patrz na mnie, tatusiu!
Patrzę!
Patrzę.
Słyszysz mnie, tato?
Tak.
Jak ciśnienie i tętno?
Ani lepiej, ani gorzej.
To dobrze. Bez zmian.
Cokolwiek zniszczyło wiertło, atakuje teraz rydwany.
Mój właśnie się zepsuł. Muszę iść pieszo.
Dużo ci zostało?
Jakieś 24 kilometry.
- To za daleko. - Nie dla mnie.
Jeśli przebiegnę półtora kilometra w osiem minut,
będę za dwie godziny.
W końcu wygrałam stanowe zawody.
No wiem.
Uważaj na siebie.
Przypomnienie: lekcja zaczyna się za dwie minuty.
PRASA DO ODPADÓW NIEUPOWAŻNIONYM WSTĘP WZBRONIONY
Penny.
- Vijay. - Myśleliśmy, że już po was.
Wiem.
Nie jesteś z resztą kolonistów?
Twój tata miał ich reprezentować.
Tak, ale mama zajmuje się tu logistyką.
Sprawdza, czy statek jest gotowy na przyjęcie pasażerów.
No tak.
Chcesz...?
- Nie, ja siedzę tam. - Jasne.
Witajcie z powrotem, moi mili!
- Miło cię widzieć, Penny. - Pana też, panie Jackson.
Nasz czas na tej planecie dobiega końca, więc chciałbym...
To do zobaczenia.
Pewnie.
...wyprawę, której celem będzie zbadanie jej niezwykłej flory.
To zadanie będziecie wykonywać w parach.
Dobierzcie sobie partnerów.
Ja z Vijayem.
Jesteś pewna?
- Może to tylko przypadek? - Przypadek?
Zachorował godzinę po aresztowaniu, a teraz jest w śpiączce z obrzękiem mózgu.
- Powiedz o tym mojemu tacie. - Nie uwierzy nam bez dowodów.
Nam?
Panie Jackson?
Możemy iść się umyć?
- Vijay coś rozsypał i... - Pewnie.
Chyba się zmęczyłeś!
Ścigamy się do śmietnika.
Skoro nalegasz.
Nie chcesz się wycofać, staruszku?
Nie jestem stary.
A żołnierze marynarki się nie wycofują.
Jeden, dwa, trzy. Start!
Wciąż daję radę.
To teraz do auta.
- Tak od razu? - Tak, biegniemy.
Słyszysz mnie, tato?
Tak.
Jak się czujesz?
Trochę mi ciepło.
Jaka temperatura?
Ponad 39 stopni.
To nie jest „trochę”! A ciśnienie i tętno?
Ciśnienie 88 na 50.
A tętno 110.
Wciąż krwawisz?
Trochę mocniej.
Krwawisz do jamy brzusznej.
TRASA SZYBSZA O 45 MINUT
Jesteś tam?
Mam szybszą trasę. Niedługo będę.
DEZAKTYWACJA
Uwaga. Ogrodzenie dezaktywowane.
Uwaga. Jesteś poza ogrodzeniem.
Zawróć dla własnego bezpieczeństwa.
- Nie patrz. - Nie patrzę.
Ledwo wróciłaś, a już łamię dla ciebie zasady.
Sam chciałeś ze mną iść.
Bo nie podam ci kodu, który odblokowuje cały statek.
Kodu, który sam ukradłeś.
To co innego.
Szybko.
Czekaj. Prasa uruchamia się co godzinę.
Dobra.
Chyba można iść.
Ale masa śmieci.
Szukamy niebieskiego worka.
Ty pierwsza. To twój pomysł.
No dobra.
Jednak nie dam rady.
No dalej. Po prostu oddychaj ustami.
Nie chcę tego w ustach.
No dobra. A możesz mnie wciągnąć?
Dzięki.
Ja sprawdzę tutaj, a ty tam.
Pamiętaj trzy zasady przetrwania.
Mogą uratować ci życie.
Jedziemy na numerowane pole namiotowe.
I do parku wodnego.
Nie zostawiaj jedzenia, bo zwabi zwierzęta.
Zawsze pamiętaj procedury przeciwpożarowe.
Co powoduje najwięcej pożarów?
- Ludzie. - Zgadza się.
- I trzecia zasada... - Tak, wiem. Napiszę na miejscu.
Trzecia zasada?
Bądź gotowa na problemy.
Nie stój bezczynnie, gdyby coś się działo.
Rozważ możliwości.
- I do przodu. Kocham cię. - A ja ciebie.
Baw się dobrze.
Bądź gotowa na problemy.
Rozważ możliwości.
I do przodu. Kocham cię.
To trwa zbyt długo. Pan Jackson zaraz zacznie nas szukać.
Boże.
Znalazłaś go?
Ktoś zabrał Oreo.
Co robisz?
Nic.
- Zaglądałaś tam. - Nie.
Szukałaś resztek.
Za kogo ty mnie masz?
Ostatnim razem...
byliśmy w jaskini z kupą, a teraz brodzimy w śmieciach.
Może to jakiś znak.
Tak, ty i ja cuchniemy.
Ale jesteśmy przyjaciółmi?
Jesteś tu jedyną osobą, którą znam.
Więc tak. Pewnie.
- A mogę o coś spytać? - Tak, ale szukaj dalej.
Czemu sądzisz, że źle całuję?
Powiedziałaś tak na tamtej planecie.
Jesteśmy w miejscu, które cuchnie jak stopy.
I rzygi.
I pytasz o całowanie?
Wcześniej nikt nie narzekał...
Zepsułam ci opinię.
- Za dużo warg? Za mało? - Nie wierzę.
Czy to wina mojego oddechu? Akurat wtedy skończyła mi się guma.
- Nie pamiętam. - I tamtego dnia się stresowałem, więc...
Zwykle wiem, że będę się całować, więc się odstresowuję i...
Przestań.
Widzę, że gryzie cię to od miesięcy.
Więc będę z tobą zupełnie szczera.
Nie jestem chyba najlepszą osobą, by oceniać całowanie.
Ale mówiłaś...
Wiem, co powiedziałam.
Ale zapytaj kogoś innego.
O Boże.
Byłem pierwszy.
Gdyby tak było, wolałabym wrócić do tej rozmowy,
gdy będę mieć porównanie.
Możemy się skupić na powstrzymaniu kryminalistki?
O mój Boże.
Znalazłam.
Puste opakowanie.
Skórka od banana.
Chusteczka.
Skórka od banana.
Kolejna skórka od banana.
Smith chyba je uwielbia.
Zaraz.
Tu jest coś napisane.
Co?
ZABIŁA
„Zabiła”.
Co to za dźwięk?
Musimy stąd spadać.
- Nie! - Chodź, Penny!
Nie mogę. Utknęłam.
No dalej.
- Ciągnij! - Przecież ciągnę!
Wybacz, muszę iść!
Vijay!
Dokąd idziesz?
Nie!
Vijay!
Dokąd idziesz?
Pomóż mi!
Vijay!
Dzięki, Vijay.
Gdyby nie twoja pomoc...
Myślałaś, że uciekłem?
Przecież musiałem wyłączyć tę maszynę.
Wiem. Inaczej nie mógłbyś tego zrobić.
Muszę coś wyznać.
Nie mów. Nie chce przeciw tobie zeznawać.
Też się przedtem nie całowałem.
Teraz to się wydaje oczywiste.
Zachowuje się tak dorośle, ale gdy śpi, wygląda jak dziecko.
Moje dzieciaki zawsze zasypiały w aucie.
Masz dzieci?
Bliźniaków. Trochę starszych niż Will.
Może Penny ich zna.
Są już na Alfa Centauri z moją żoną.
Byli w piątej grupie kolonistów.
Nie poleciałeś z nimi?
Moja praca wymaga ciągłych lotów Śmiałkiem.
Każdy trwa ze trzy miesiące.
A teraz jesteś tutaj.
To przykre.
Dzięki twojemu synowi...
może znów ich zobaczę.
Dobrze, że jednak zdał te testy.
Słucham?
Widziałem w dokumentacji, że miał jakieś problemy.
Ale mu się udało.
Zgadza się.
Zniszczyli park, w którym biegaliśmy.
Postawili tam teraz supermarket.
Nikt już nie biega na zewnątrz.
Fakt.
Przez powietrze.
Mama mówiła, że bardzo ją wspierałaś, gdy mnie nie było.
Pomagałaś Penny i Willowi z lekcjami,
gotowałaś...
A jednocześnie uczyłaś się do egzaminów.
To duża presja dla 18-latki.
Ale teraz wróciłem, więc nie musisz się przemęczać.
Bycie z rodziną mnie nie męczy.
Nie chciałem...
Nie chodzi o to, że...
Mamy zapomnieć, że od nas odszedłeś?
Nie chciałem...
by tak się stało.
Więc wróciłem.
Na dobre.
Znów będziemy rodziną.
Posłuchaj.
Rozumiem, że jest ci przykro i chcesz odkupić swoje winy.
Możesz to wynagrodzić Penny, Willowi i mamie, ale...
nie leć na Alfa Centauri dla mnie, bo ja cię nie potrzebuję.
Judy.
Słyszysz mnie?
Tak, niedługo będę.
Wiem, że tak.
Gdy cię pierwszy raz ujrzałem...
byłaś taka...
malutka.
Ale wiedziałem,
że będziesz nie do zdarcia.
A gdy poślubiłem mamę...
obiecałem jej...
że zrobię, co w mojej mocy...
by pomóc ci stać się...
osobą, którą miałaś być.
Czemu mi to mówisz?
Posłuchaj.
Wszystkie te rzeczy...
których cię nauczyłem...
Są twoje.
Znasz je na pamięć.
Podaj mi odczyty.
No dalej!
Już mnie nie potrzebujesz.
Wiem, że cokolwiek się wydarzy...
świetnie sobie poradzisz.
Świetnie.
Powiem ci, jak nam będzie bez ciebie.
Mama rzuci się w wir pracy.
Będzie oschła i nieobecna.
Penny zgorzknieje i zejdzie na złą drogę.
A Will...
zupełnie zamknie się w sobie.
Jego nadzieja...
i wewnętrzne światło...
znikną, gdy dowie się, że zginąłeś.
A ja po prostu...
zrobię jak zawsze.
Spróbuję utrzymać ich razem, bo to mój obowiązek.
Zrobię to, bo ich kocham.
Ale znienawidzę ciebie.
Za to, że się poddałeś.
Za to, że odebrałeś mi...
kolejnego ojca.
Znienawidzę cię za to...
że nie kochałeś mnie dość, by walczyć do końca.
Bo cię potrzebuję.
I zawsze będę.
I cię nie znienawidzę.
I nie odpuszczę.
- Nie puszczaj. - Jestem tuż obok.
Już idę. Wytrzymaj!
Tato, masz tam zastrzyki.
Najpierw adrenalina, potem antybiotyk.
Tato?
Przestańcie wiercić!
Słyszysz mnie, tato?
Tato?
Mam je.
Wyciągnijcie mnie stąd.
Włączajcie!
Powoli.
Już dobrze.
Podłączę ci kroplówkę, dobrze?
Judy.
Cześć, Judy.
Judy.
Jestem, tato.
Jestem przy tobie.
Po lewej widać roślinę naczyniową.
Jeśli przybliżycie obraz, zobaczycie tkanki, które...
Co tam napisała?
CIEKAWOŚĆ ZABIŁA KOTA
Przepraszam.
Mogę w czymś pomóc?
Przyszłam po Penny Robinson.
To pani córka?
Nie.
Jestem dr Zoe Smith, pokładowa terapeutka.
Chciałam sprawdzić, jak Penny sobie radzi po powrocie.
Dobrze się składa.
Dokończymy ten temat jutro.
Ty jesteś Vijay, prawda?
Penny o tobie pisała.
Co to za zapach?
Ach, to ty.
Oby notka ze śmietnika była tego warta.
Jaka notka?
Ciekawość może zabiła kota,
ale koty przynajmniej potrafią się skradać.
- Taka jesteś mądra? - Penny.
- Co zrobiłaś Radicowi? - Daj spokój.
Poza tym, że wezwałam pomoc i ocaliłam mu życie?
Penny.
- Nie ujdzie ci to płazem. - Nie rozumiesz.
Próbuję cię chronić.
Wszyscy myślą...
Nie, wszyscy wiedzą...
że jestem szanowanym członkiem 24. grupy kolonistów.
Pogódź się z tym.
Bo jeśli zaczniesz rzucać oskarżenia, które wyraźnie przeczą faktom...
- Które zmyśliłaś. - Uznają cię za wariatkę.
Bo teraz jestem dr Smith.
Na dobre.
Na zawsze.
Nazwisko nie ma znaczenia. Wciąż jesteś sobą.
Czemu nie możesz cieszyć się moim szczęściem?
Vijay.
Ten metalowy krąg z twojego raportu...
Czekałam, aż ktoś zapyta.
A jeśli ci powiem, że jest ich więcej?
Że na tej planecie też jeden jest?
Taki sam jak wasz.
Burza występuje tam co 23 dni.
Nie chcieliśmy się do niego zbliżać,
ale mogłem się spodziewać, że was nic nie powstrzyma.
Wiesz, co to może być?
Pewnie ma to związek z piorunami.
Nikt nie buduje czegoś takiego dla sztuki.
Musi mieć jakąś funkcję.
Te znaki na powierzchni...
Nasz językoznawca nie ma pojęcia, co znaczą.
Gdy znajdziemy mojego robota,
możemy go zapytać.
Oby spodobała nam się odpowiedź.
Napisy: Marta Racka